تبلیغات
پر پرواز - عشق

پر پرواز

بسم الله الرحمن الرحیم * به نام مهربان ترین مهربانان *

 



 ( قسمت دوم )


کسی که از موهبت عشق برخوردار است،

وجودی بی آزار دارد -

نه به خود آسیبی می رساند  و نه به دیگران.

او قادر نیست بدی کند.

جز مهر و شفقت از دست و زبان او جاری نیست.

اما کسی که از موهبت دوست داشتن محروم است،

مرداب نفرت و بد خواهی می شود.

گر چه خود او ممکن است به غلط تصور کند

مشغول کاری خیر است،

اما مطمئنا جز شرارت از او سر نمی زند.

زیرا او از استعداد انجام عمل خیر بی بهره است.

بنا براین،

اگر نیت کاری خیر را نیز در دل داشته باشد،

نتیجه شر خواهد بود.

زیرا او توان انجام کارهای خیر را ندارد.

او ممکن است گمان کند مردم را دوست دارد،

اما به نام عشق،

به دنبال تفوق و سلطه  بر دیگران است.

ممکن است  خود را خادم  مردم بداند،

اما در باطن سیاست پیشه است

و جویای نام و نان و قدرت.

آدم نگون بخت بی بهره از عشق،

توان انجام کارهای پر مایه و ماندگار را ندارد.

بنابراین، از دیدگاه من، فضیلت تنها یک چیز است :

توان عشق ورزیدن ؛

و رذیلت هم تنها یک چیز است :

عجز از دوست داشتن.

فضیلت ، ثواب است و رذیلت، گناه.

پیام من این است :

شاد باش،

چشمه جوشان مهر و شفقت باش،

زندگی  را به رقص در آور،

ترانه خوان باش،

آنگاه  هر چه از تو می جوشد و می تراود.

درست است و خیر است و رحمت است.

عشق بیشتر به رایحه می ماند تا گل.

گل دارای شکل و صورتی ست.

شکل و صورت، هر چیزی را محدود می کند.

در حالی که عشق حدی ندارد

و بی کرانه است.

بی کرانه ، در قالب هیچ شکل و صورتی نمی گنجد .

اما جهل ماست که

به عشق شکل و صورت و رنگ و قالب می دهد.

ماییم که مرزها را می آفرینیم.

ماییم که قفس می سازییم

و هر چه در این زمیتنه توفیق بیشتری می یابیم،

عشق را کمتر تجربه می کنیم.

عشق ، پرند های نغمه خوان است،

در قفس تنگ، هرگز نمی خواند، می میرد.

عشق، پرنده ای ست  که به پرواز زنده است.

پرواز را نمی توان در قفس کرد.

پر پرواز در قفس می شکند.

این قفس حتی اگر از طلا ساخته شده باشد،

باز موجب مرگ پرنده می شود.

پرنده ای که در هواست،

با پرنده ای که در قفس است فرق دارد؛

آنها ماهیاتی متفاوت دارند.

آنها به ظاهر به هم شبیه اند.

پرنده ای که در هوا،

در باد ،

در ابر و مه و باران است،

چنین  پرنده ای آزاد است

و به دلیل همین آزادی،

سعادتنمد است.

پرنده ای که در قفس است،

به ظاهر پرنده است،

اما آسمان ندارد،

سعادتنمد نیست.

عشق، پرنده است

و عاشق آزادی ست.

عشق، به پهنه ی آسما ن نیاز دارد تا ببالد.

عشق را هیچ گاه در قفس نکن،

زندانی اش نکن،

به قالب اش نریز

و به آ ن شکل و صورت نده،

آن را به هیچ نامی ننام

و هیچ بر چسبی بر آ ن نچسبان- هرگز.

فقط بگذار عشق رایحه ای باشد،

نا پیدا و رها.

آنگاه عشق فرصت می یابد

تا تو را بر بالهای خویش بنشاند

و به فراسو ببرد.

 

 کتاب:  love is a free bird

OSHO