تبلیغات
پر پرواز - عشق قسمت چهارم

پر پرواز

بسم الله الرحمن الرحیم * به نام مهربان ترین مهربانان *

 



هر کسی بذر گلی زیبا و یکه را در دل دارد .

هر کسی بذر نیلوفری خاص را

در مرداب درون دارد.

اما تعدادی معدود و اندک توانسته اند

آن بذر را برویا نند

و آن استعداد را شکوفا کنند.

زیرا بیشتر آدم ها خود آگاه نیستند

و چشمان خویش را برای دیدن باز نمی کنند.

چشم اگر بیناست ،

هر چیزی دیدنی ست و در ترازوی نگاه ، سنجیدنی ،

بنگر چه خر مهره ها که

 خود را گوهر عشق جا می زنند !

این ها اگر عشق بودند ،

احساس بدبختی را می زودند. این یک معیار است .

اگر این ها تو را با احساس شور بختی رها می کنن ،

پس هیچ کدام عشق نیستند ؛

بنابر این ، از شرشان خلاص شو.

عشق همواره احساس خوشبختی می آفریند،

با عشق نمی توان احساس بدبختی کرد.

این حقیقت را هیچ گاه فراموش نکن.

اما بسیاری از آدم ها احمقانه عمل می کنند ؛

آن ها به جای رها کردن

همه چیز های دست و پا گیر ،

خود عشق را رها کرده اند .

این شیو ۀ راهبان و معتکفان

در طی قرن ها بوده است ؛

آن ها خود عشق را رها کردند.

آن ها عشق را رها کردند،

اما نتوانستند حسادت ، تملک ، تفوق ، سلطه

 و نفس را رها کنند.

آن ها نفس را نگه داشتند ،

اما عشق را از دست دادند .

آن ها از دنیا گریختند ،

زیرا  دنیا فرصتی بود

برای  عشق  ورزیدن .

به همین سبب تاریخ زندگی بشری ،

به حماقتی آمیخته است که

موجب خندۀ آیندگان خواهد شد.

فرزندان ما باور نخواهند کرد که اجدادشان واقعیت را

فدای توهم کرده اند.